czwartek, 22 lipca 2010

Wakacje

Reminiscencje to przeszłość; cztery godziny czterdzieści pięć minut do mojej drugiej stolicy. Przygoda zmieniła się w życie. Pierwszy raz lecę do Tokio jako turysta. Taki prawdziwy ze stu tysiącami jenów w kieszeni i JR-Passem do zrealizowania na lotnisku. Śmiałem się wielokrotnie z "japońskich wakacji", dziesięciu dni urlopu na rok, z czego pięć zdecydowanych kiedy. Teraz sam zamierzam nadrobić zaległości i zaspokoić narosłe tęsknoty w 11 dni. Nie będzie łatwo ale z pewnością będzie dobrze. Już w samolocie czuję się jak w domu - znam tych ludzi - byłem tu nie raz - tylko te cholernie sztywne austriackie stewardesy psują wrażenie czasem...

Kiedyś pewien profesor uniwersytetu w Tsukubie opowiedział mi w samolocie teorię, że ucząc się języka japońskiego rozwijamy półkulę mózgu dotąd odpowiedzialną tylko za rozpoznawanie obrazów. Uważam, że podczas samej wizyty tak odległego kulturowo miejsca podobne przemiany następują w pewnych częściach naszej głowy, parterze odpowiedzialnym za akumulację codziennych stresów, złośliwości rzeczy żywych i martwych, życia z dnia na dzień.

Jednym słowem liczę na pełen relaks z dala od codzienności, dogodności i przestronności.